Szukaj
Nowości

Strona 1 z 5  > >>

wrz 29, 2014

Dnia 20 września 2014 roku zmarł Thomas Dzieciaszek, syn Henryka i wnuk Antoniego Dzieciaszka. Pokój Jego Pamięci.

sie 17, 2014

Dnia 15 sierpnia 2014 roku zmarł Marian Dzieciaszek, syn Kazimierza i wnuk Franciszka Dzieciaszka. Pokój Jego Pamięci.

sty 11, 2014

Dnia 10 grudnia 2013 roku zmarł Stanisław Adam Kozerawski, wnuk Heleny Kozerawskiej i prawnuk Hipolita Dzieciaszka. Pokój Jego Pamięci.

Kontakt
Administrator strony
Jerzy Dzieciaszek
Email: info@dzieciaszek.com

Jesteś tutaj: Strona główna » Historia rodziny » Życie w XIX wieku » Głód i choroby

Głód i choroby

 

Klęski głodu często nawiedzały ziemie polskie w XIX wieku. Najtragiczniejsza miała miejsce w latach 1846-1848, gdy 1.2% ludności Królestwa zmarło z głodu. Klęski głodu powtarzały się jeszcze kilka razy. Najtrudniejszy był czas przednówka, który mógł trwać nawet od grudnia do czerwca. Głodujący żywili się wtedy korą, otrębami, żołędziami, kasztanami, nasionami chwastów, oraz dłużej spali i mniej się poruszali. Głodowały również zwierzęta domowe.

Głównym powodem była nieefektywna gospodarka rolna połączona ze wzrostem ludności wiejskiej. Warunki atmosferyczne były najważniejszym czynnikiem. Wystarczyło, by pogoda nie sprzyjała zbiorom, a klęska głodu była pewna. Dłuższa zima powodowała pomór bydła, a deszczowe lato oznaczało głód na przednówku.

Na przełomie wieków sytuacja poprawiła się zdecydowanie. Zmienił się klimat (przyszły cieplejsze i suche lata) a także wzrost wydajności ziemi i pracy ludzkiej, co odsunęło klęski głodu w niepamięć - wzrost produkcji rolnej był większy od wzrostu ludności.

Na wiosnę 1825 roku musiała nawiedzić Parzymiechy epidemia prawdopodobnie ospy. Znalazłem około 20 aktów zgonu małych dzieci z miesięcy kwietnia, maja i czerwca 1825 roku z jednakową adnotacją „umarł na krosty”. Z kolei w latach 1854-1856 dotarła na ziemie polskie epidemia cholery równie tragiczna w skutkach.

Inne epidemie również nas nie omijały. Ludzie umierali na dżumę i dur brzuszny. Lepsze warunki sanitarne, czysta woda pitna, mydło, lepsze jedzenie stopniowo poprawiały sytuację. Epidemie cholery i dżumy, bardzo częste  (zresztą w całej Europie) w pierwszej połowie XIX wieku, prawie zanikły pod koniec wieku. Za to na początku XX wieku najczęstszym powodem zgonów były zapalenie płuc, choroby serca, choroby zakaźne, nowotwory, gorączka połogowa oraz gruźlica, zwana też suchotami.

Mój pradziadek Hipolit zmarł najprawdopodobniej właśnie na zapalenie płuc.


Następna strona:  Jedzenie